https://www.thraki.com.gr/dysvastachta-ta-kosti-ton-goneon-gia-ta-xanthiotakia-poy-spoydazoyn-ektos/?fbclid=IwY2xjawT63_9wZG9mAWV4dG4DYWVtAjEwAGJyaWQRMFE5T050N2NXSTFkU2Y4TU1zcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe9K16KgPnqUpgzt_EqfFmmJ5z2dDP4wE-cI6WLF5QxXOdFl7xof37DIWDeck_aem_eTLKJIrihUMHRVSlm-XjfQ
Ακόμη χειρότερα για τρίτεκνους, πολύτεκνους αλλά και μονογονείς
Δυσβάσταχτα κόστη καλούνται να καλύψουν οι
γονείς των παιδιών που φεύγουν για τις σπουδές τους σε άλλες πόλεις της
χώρας. Τα πράγματα όμως χειροτερεύουν ακόμη περισσότερο, για τις
περιπτώσεις των οικογενειών που έχουν δύο ή και παραπάνω φοιτητές σε
διαφορετικές πόλεις, ενώ σε ακόμη πιο δυσμενή κατάσταση βρίσκονται οι
μονογονείς.
Τα έξοδα ξεκινούν συνήθως από το λύκειο
και τα φροντιστήρια ή τα ιδιαίτερα μαθήματα (300-500 ευρώ το μήνα για
κάθε υποψήφιο φοιτητή) και ανεβαίνουν κατά την φοιτητική ζωή, στα 1000
ευρώ ανά μήνα, για ενοίκια, πάγια έξοδα αλλά και προσωπικά έξοδα του
φοιτητή.
Για όλα τα παραπάνω μίλησαν στην «Θ» ο
πρόεδρος του Συλλόγου Τριτέκνων Ν. Ξάνθης και πρ. Πρόεδρος της Ένωσης
Συλλόγων Γονέων Ξάνθης κος Αθανάσιος Γανίδης και η πρόεδρος του Συλλόγου
Μονογονεϊκών Οικογενειών κα Κατερίνα Χατζηβασιλείου.
1000 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΗ –ΜΕΧΡΙ 500 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ
Πιο αναλυτικά ο κος Γανίδης, αναφορικά με
τα κόστη που απαιτούνται για τα στοιχειώδη έξοδα για έναν φοιτητή,
επισημαίνει ότι «για ένα παιδί που είναι φοιτητής, χρειάζονται περίπου
1000 ευρώ το μήνα, στην περίπτωση που δεν συγκατοικεί με κάποιον
συμφοιτητή ή με κάποιο από τα αδέρφια του. Διότι εστίες δεν υπάρχουν σε
όλες τις πόλεις της Ελλάδας και εκεί που υπάρχουν δεν καλύπτουν όλους
τους φοιτητές. Για ένα παιδί που είναι στο Λύκειο (Β’ και Γ’ Λυκείου),
υπολογίστε ότι χρειάζονται γύρω στα 300 με 500 ευρώ το μήνα, ανάλογα με
το φροντιστήριο που θα πάει ο καθένας κλπ. Βέβαια ένα παιδί δεν έχει
μόνο αυτά τα έξοδα. Σίγουρα είναι πολλά τα χρήματα και μια οικογένεια
δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει. Ιδίως μια τρίτεκνη οικογένεια. Για αυτό
εκτιμώ ότι ανάμεσα στα πράγματα που πρέπει να αναθεωρηθούν είναι και το
σκέλος των οικογενειακών επιδομάτων. Υπάρχει ένας «κόφτης» στο εισόδημα
(τεκμαρτό ή πραγματικό) για τα επιδόματα περί τις 13.000. Το όριο
φτώχειας για κάποιον που έχει τρία παιδιά κάτω των 14 ετών είναι περί
τις 17.000 ευρώ και ο «κόφτης» του επιδόματος 13.000 ευρώ. Το όριο
φτώχειας για οικογένεια με παιδιά πάνω από 14 ετών, είναι 21.000 ευρώ.
Αντιλαμβάνεστε ότι αυτό το όριο είναι αρκετά μεταβλητό και όταν έχεις
παιδιά που σπουδάζουν, με αυτά τα εισοδήματα, δυστυχώς οι οικογένειες
περνούν πολύ δύσκολα. Για αυτό βλέπετε ότι πολλές φορές οι φοιτητές
αναγκάζονται να μην παρακολουθούν όλα τα μαθήματα γιατί πρέπει να
δουλέψουν περιστασιακά για να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Και αυτό
είναι ένα θέμα, γιατί όταν στέλνεις ένα παιδί να σπουδάσει θα πρέπει να
εκμεταλλευτεί τον χρόνο του για τον λόγο που πηγαίνει και όχι για να
εργαστεί δεξιά και αριστερά για να το καταφέρει αυτό. Και για αυτό
βλέπουμε τα φαινόμενα των αιώνιων φοιτητών κλπ. Πράγματα που προσπάθησε
με λανθασμένο τρόπο (θεωρώ) το κράτος να τα περιορίσει».
ΠΟΛΥΠΑΡΑΓΟΝΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟ ΑΝ… ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ
Αξίζει τελικά τον «κόπο» να σπουδάσει ένα
παιδί, το οποίο όμως δεν «αγαπά» ιδιαίτερα τα γράμματα και ειδικά όταν
υπάρχουν περισσότερα από ένα παιδιά, σε μια οικογένεια; Ο κος Γανίδης
απαντά ως εξής:
«Είναι ένα θέμα που σηκώνει μεγάλη
συζήτηση. Το θέμα είναι για ποιους λόγους πάει να σπουδάσει ένα παιδί,
το αν έχει κλίση σε αυτό που επιλέγει, το αν υπάρχει απορροφητικότητα
στο επάγγελμα που διαλέγει κλπ. Είναι πολυπαραγοντικό. Το πρόβλημα είναι
ότι εμείς οι γονείς, πολλές φορές υπερεκτιμούμε τις δυνατότητες των
παιδιών ή προσπαθούμε να περάσουμε στα παιδιά μας πράγματα που θέλαμε να
κάνουμε εμείς οι ίδιοι και έτσι τα επηρεάζουμε λανθασμένα. Όντως,
υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών που περνούν στα πανεπιστήμια και δεν
τελειώνουν ποτέ. Σχεδόν το 1 στα 2 παιδιά, δεν παίρνουν ποτέ πτυχίο,
είτε επειδή αντιλήφθηκαν ότι η σχολή δεν ταιριάζει στα ενδιαφέροντά
τους είτε επειδή δεν είχαν τις δυνατότητες να την τελειώσουν. Εδώ θα πω
ότι η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής που ισχύει, ίσως είναι προς την καλή
κατεύθυνση, καθώς πολύ αδύναμοι μαθητές, δεν μπορούν να πάνε σε κάποια
σχολή που έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις…»
ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΟΝΟΓΟΝΕΪΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ
Από την πλευρά της, η κα Χατζηβασιλείου, τονίζει τα εξής:
«Η οικονομική πραγματικότητα πιέζει πολύ
έντονα τις μονογονεϊκές οικογένειες. Σίγουρα ένας μονογονέας δεν μπορεί
πολλές φορές να καλύψει όλες τις ανάγκες της οικογένειας. Έχει έναν πολύ
αυστηρό προϋπολογισμό. Παλεύεις από τα κοινωνικά επιδόματα και τον
συμπληρώνεις. Εννοείται ότι θα στηρίξεις το παιδί σου όταν αποφασίσει
ότι θέλει να σπουδάσει και αν είσαι μονογονέας, ορισμένες φορές θα
κάνεις και διπλή βάρδια ή δεύτερη δουλειά για να ανταπεξέλθεις (και αυτό
γίνεται πάρα πολύ συχνά για να βοηθήσει ένας μονογονέας να υποστηρίξει
το παιδί του και να εκπληρώσει το όνειρό του). Διότι ένας μισθός, δεν
αρκεί. Αν πάλι ένας μονογονέας είναι άνεργος, είναι δύσκολο να συμβεί
αυτό. Διότι οι άνεργοι μονογονείς σήμερα, βρίσκονται σε κατάσταση άμεσου
κινδύνου φτώχειας. Δεν γίνεται να είσαι εξαρτώμενος αποκλειστικά και
μόνο από πενιχρά επιδόματα. Άρα, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα για
τις μονογονεϊκές οικογένειες».
ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΑΛΑΤΖΑ
Πηγή Thraki.com.gr
